Op 2 februari had minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling een kennismakingsgesprek met de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden (VIDS). Het gesprek stond in het teken van samenwerking en wederzijds begrip, oftewel: laten we eerst even praten voordat we iets doen.

VIDS-voorzitter Muriel Fernandes legde uit wat de organisatie doet: ze vertegenwoordigen de inheemse dorpen en zijn een “erkende gesprekspartner”. Dat betekent: ze mogen meepraten, en soms wordt er ook naar ze geluisterd.

Wat werd besproken?
Het ministerie benadrukte dat het niet “passief meekijkt”. Sterker nog, ze willen graag zitting nemen in de presidentiële commissie voor de kaderwet over collectieve rechten. Iedereen wil immers in een commissie zitten – dan kun je tenminste vergaderen over vergaderen.

Ook wordt er een conferentie gepland met alle betrokken partijen. Doel: de gemeenschappen beter informeren over de kaderwet. Oftewel: uitleggen wat er in die wet staat, want blijkbaar is dat nog niet helemaal gelukt.

Het geldkwestie
Er is ook gesproken over het Kaliña en Lokono-vonnis. Het ministerie heeft een verplichting van 1 miljoen dollar. Er is al SRD 1 miljoen betaald. Omdat het restbedrag nogal groot is, wordt gekeken naar gefaseerde betaling. Oftewel: het wordt een soort abonnement, maar dan voor een schuld.

Conclusie van de dag
Beide partijen hebben afgesproken regelmatig overleg te houden. Minister Huur noemde het een “vruchtbaar gesprek”. Er werden rapporten overhandigd, want bij een goed gesprek hoort altijd papierwerk.

Van het ministerie was het directieteam erbij, van VIDS waren er vijf mensen aanwezig. Iedereen kon dus wat zeggen. En nu maar hopen dat er na al dat praten ook wat gebeurt. Want zoals een wijs persoon ooit zei: “Een vergadering is pas geslaagd als er een volgende wordt gepland.”